Rozdział I ,,Zmartwienie czy radośc?"

  Rok 1953,Craven Arms.  

      Miasteczko,w którym mieszkam jest bardzo niewielkie i biedne. Od piędziesięciu lat co roku odbywają się tu Zawody,w których wygrywa para,która przeżyje. Niestety,wygrac nie jest łatwo. Aby przeżyc,trzeba znaleźc sojusznika,który będzie trzymał naszą stronę-a my jego. 

Do zawodów losowanych jest 20 osób, w wieku od 13 do 17 lat. Jest także dział ,,starszyzny".To właśnie w nim zginął mój tata przed pięciu laty.

Jest czerwiec,a już za tydzień losowanie.Pietnaste urodziny...

Ah,no tak. Modlę się,aby je przeżyc. Bardzo niechcę byc wylosowana.Urodziny mam dwa tygodnie po rozpoczęciu zawodów.

Już czas wstac,jest już 7:06,spóźnie się do szkoły.Zakończenie roku,więc plecaka nie biorę.Nasze miasteczko jest takie biedne,niema w nim nic oprócz dwóch sklepów,które niedługo zbankrutują.Dlaczego nie zamkną szkoły?!

Otwieram szafę.

-Co ja mam założyc?-Głośno myślę-hm...

Ubrałam czarne wytarte spodnie i białą przybrudzoną bluzkę z kołnierzykiem-uwagi nie dostanę,za nie galowy strój. Niemam już co ubrac...

-Trzeba się uśmiechnąc,i iśc do celu-Powiedziałam do siebie.

Stanęłam przed lustrem i nie patrząc w nie,zaczęłam myślec czego tak naprawdę chcę.

Zamyślonym spojrzeniem zobaczyłam siebie w lustrze.Wyglądałam jak kompletna idiotka.Parsknęłam śmiechem,na widok mojej miny.

Zeszłam na dół.

-Hej mamo!-Przywitałam się.

Podbiegłam do łóżeczka mojej malutkiej siostrzyczki-Lily.Stała w łóżeczku trzymając się rączkami szczebelek.Musiałam złapac ją za rączki,by się nie przewróciła.

Zaczęła kwiczec jak szalona.Myślę,że ze szczęścia ponieważ na swojej okrągłej buzi malował się wielki uśmiech,a niebieskie jak niebo oczka błyszczały z podniecenia.Mocno ją przytuliłam,a ona odwzajemniła uścisk.
Uwielbiam patrzec mojej malutkiej Lil w o czy.One mnie uspokajają.
-Moja siostrzyczka jest najpiękniejsza na świecie-wyszeptałam Lily do uszka schowanego za rzadkimi blond loczkami.Ślicznotka dała mi słodkiego całusa i wreszcie mnie puściła-I mądra też jest!
Mama przyglądała nam się,z miną zatroskania. Nagle przypomniałam sobie,że zaraz w szkolę zacznie się apel na zakończenie roku,a ja jeszcze nie wyszłam z domu.Wbiegłam po schodach do mojego pokoju,wyjęłam z pod poduszki zdjęcie naszej rodziny,po czym schowałam je do kieszeni i wyszłam z domu,rzucając niedbale przez ramię:
-Narazie!
Zamkłam drzwi.
Opuszczając dom,opuścił mnie także optymizm. Znowu przypomniałam sobie to,że w tym roku mam wielkie szanse,na bycie wylosowaną na dożynkach.
Szłam bardzo szybko i nagle byłam już w szkolę.
Była już pierwsza lekcja,więc przeszłam przez tłum uczniów i usiadłam obok Mary